Co to jest Brown Sugar, jak działa i jakie powoduje zmiany ?

Brown Sugar to .'czysta" heroina. Cudzysłów wziął się stąd że w rzeczywistości heroina stanowi 10 do 40 procent narkotyku. Jednak w porównaniu ze sprzedawanym wcześniej kompotem to dużo więcej i co ważniejsze jest to nie ciecz a proszek lub grudki i nie ma konieczności robienia zastrzyków. Kiedy kilka lat temu cena heroiny spadła na tyle że znalazła się ona w zasięgu wielu osób i jej ilość stawała się coraz większa wiele osób powtarzało że Brown to dobra, fajna heroina która właściwie nie uzależnia. Trzeba było czasu wtedy prawda dotarła do świadomości młodych ludzi. Palona czy brana w jakikolwiek inny sposób heroina uzależnia-błyskawicznie, nierzadko po pierwszym wzięciu. W tej chwili szybkość z jaką powiększa się ilość osób uzależnionych od tego narkotyku powiększa się gwałtownie i co bardzo ważne spotyka to coraz młodsze osoby, w Warszawie zdarzają się przypadki uzależnionych 12- 13-latków, choć nie ma praktycznie środowisk wolnych od heroiny. Żaden narkotyk nie uzależnia tak szybko i nie powoduje tak dramatycznych zmian jak heroina. Wynika to z jednej strony z efektów jej działania: w ciągu kilku chwil, bez względu na to co wcześniej się działo człowiek staje się szczęśliwy, bezwarunkowo i głęboko. I kiedy po kilkunastu godzinach kończy się działanie narkotyku trudniej jest pogodzić się z utratą stanu w jakim było się przez ostatnie godziny. Bardzo wiele osób praktycznie od razu myśli o powrocie do samopoczucia w jakim się było. Drugą przyczyną spustoszeń w życiu związanego z uzależnieniem od heroiny to objawy abstynencyjne: to jak są przykre, bolesne i to zarówno fizycznie i psychicznie a jednocześnie łatwe do usunięcia. Uzależnienie od opiatów do których zalicza się heroinę zmienia człowieka w bezwolną maszynę, która zrobi wszystko żeby zdobyć to co jest niezbędne do jej funkcjonowania, zabija wszystkie ludzkie uczucia. Heroina bardzo łatwo przenika przez barierę krew- mózg i jednocześnie niszczy ją. Powoduje to nieodwracalne zmiany w mózgu, niszczenie kolejnych komórek nerwowych, co związane jest z obniżeniem potencjału intelektualnego. Każdy kontakt z heroiną to pewna strata a jeśli powtarza się go kolejne razy straty te pogłębiają się, dłuższe branie jest równoznaczne z utratą nierzadko połowy lub więcej potencjału intelektualnego. Narkotyk ten powoduje zaburzenie układu hormonalnego: dłuższe branie może prowadzić nawet do bezpłodności. Inne zmiany natury fizjologicznej to uszkodzenia wątroby, spowolnienie szybkości z jaką treść pokarmowa wędruje przez jelita- skutkiem tego są kamienie kałowe (oddawany kał jest tak twardy że może nawet kaleczyć odbyt). Nie odczuwanie bólu spowodowane przez heroinę prowadzi do zaniedbania leczenia wszelkich schorzeń: ból wymusza na nas dbanie o organizm, jeśli brak jest bólu nie ma bodźca do leczenia. Inny problem to siła uzależnienia: mając do wyboru kupienie śniadania lub działki narkotyku decyzja może być jedna. W efekcie zapomina się o jedzeniu, myciu zębów i nie tylko, zaniedbanie z czasem narasta. Uzależniona osoba zapada na kolejne, coraz groźniejsze choroby, nie zdając sobie z tego sprawy, a nawet jeśli wie o tym że jest na coś chory, nie jest to dla niego ważne, ważne jest tylko to żeby przyćpać. U prawie wszystkich wzrasta tolerancja na narkotyk: żeby uzyskać taki sam efekt potrzeba coraz więcej narkotyku. Nierzadko po kilku miesiącach brania żeby nie odczuwać głodu narkotykowego konieczne jest przyjmowanie kilku dawek śmiertelnych dziennie. Potrzeba więc coraz więcej pieniędzy na narkotyki. Wiele osób radzi sobie z tym problemem zmieniając sposób wprowadzania narkotyku: zaczynają brać dożylnie, nierzadko następnym krokiem jest zmiana narkotyku na kompot.

Bardzo wiele osób uważa że to co naturalne musi być zdrowsze niż środki otrzymywane sztucznie. Oczywiście można znaleźć wiele sztucznie otrzymywanych substancji które są toksyczne i naturalnych bardzo dobrze wpływających na organizm ludzki. Czy można jednak postawić znak równości pomiędzy słowami naturalne i zdrowe? Pierwszą rzeczą jaka może budzić tu wątpliwości może być muchomor w kilku do wyboru odmianach. Dalej może być jady węży czy choćby szerszeni i tak rozpoczęta lista może ciągnąć się bez mała w nieskończoność. Tak więc substancje naturalne mogą być tak samo zdrowe, obojętne dla człowieka co szkodliwe. Jest jednak coś co odróżnia środki pochodzenia naturalnego i otrzymywane sztucznie. Pierwsze to zawsze mieszanina różnych substancji, muszą mieć więc zawsze jakieś działania uboczne. Substancje syntetyzowane w laboratorium mogą być dokładnie oczyszczone i wtedy będą mniej szkodliwe. Pojawiają się jednak drobne "ale". Oczywiście kokaina wyizolowana z liści koki w związku z większym stężeniem silniej wpływa destrukcyjnie na człowieka niż same liście, ale rzecz tu nie w działaniu substancji lecz w jej stężeniu. Wiele syntetycznych narkotyków, nawet jeśli na początku są dokładnie oczyszczone mogą później być coraz bardziej zanieczyszczane.

W istocie ponad połowa osób u których stwierdzono obecność wirusa HIV to w Polsce ludzie w przeszłości lub aktualnie biorący dożylnie narkotyki. W innych częściach świata bywa inaczej. Wynika to w pewnej mierze z tego, że jedną z nielicznych grup w których przeprowadza się regularnie badania w tym kierunku są osoby trafiające do leczenia na oddziałach detoksykacyjnych, czyli właśnie narkomani. Oczywiście zachowania związane z braniem narkotyków są szczególnie ryzykowne jeśli chodzi o zakażenie wirusem HIV, ale także żółtaczką typu B. Zdarza się że kilka osób używa tej samej igły i strzykawki, szczególnie w momencie kiedy jest się na głodzie nie stanowi to problemu. Warto jednak uświadomić sobie że nie tylko w tym problem. Będąc pod wpływem narkotyków ma się znacznie obniżoną samokontrolę. W efekcie praktycznie bez zastanowienia mogą zdarzyć się ryzykowne zachowania na które trzeźwy człowiek nigdy by się nie zdecydował.

Co zrobić jeśli ktoś namawia mnie na branie ?

Zacznijmy od tego że już samo namawianie do brania narkotyków jest przestępstwem. Szczególnie jeśli namawia się osobę nieletnią. Ale oczywiście jeśli jakiś kolega podejdzie do ciebie i zaproponuje: zapal ze mną faję trudno biec z tym na policję. Przede wszystkim ty sam musisz być pewny swojej decyzji: jeśli nie chcesz mieć żadnych kontaktów z narkotykami, wiesz dlaczego tak jest i co na tym zyskasz bardzo trudno będzie cię namówić nawet na palenie marihuany. Pierwszą rzeczą którą warto więc zrobić to zanim jeszcze przytrafi się sytuacja w której ktoś będzie cię namawiał na narkotyki ty sam musisz znaleźć i uporządkować sobie argumenty za życiem bez narkotyków. Pomyśl co możesz stracić jeśli zdarzy ci się branie, może dobrze będzie też popatrzeć jak ma się branie do twojego systemu wartości. Jasne że w samym momencie kiedy ktoś podsuwa ci pod nos skręta, faję czy coś w tym rodzaju nie warto wdawać się w dyskusję. Trzeba zdecydowanie powiedzieć. nie, nie mam na to ochoty. Jeśli ktoś sam używa jakiś środków zmieniających świadomość, z całą pewnością znalazł sobie dość argumentów za, poza tym najprawdopodobniej jest już pod ich wpływem i najprawdopodobniej jego zdolności rozumienia spadły gwałtownie. A co jeśli ktoś jest mówiąc krótko namolny? Cóż jedyny środek to izolacja. przyjaciel jest w stanie zrozumieć że możemy nie mieć na coś ochoty , znajomych zawsze można poszukać gdzieś indziej. Jeden z moich przyjaciół pierwszy raz wychodząc z ośrodka nie był w stanie wyobrazić sobie izolacji od swoich przyjaciół, był przekonany że poradzi sobie bez narkotyków, spotykając się z nimi, a z całą pewnością nie poradzi sobie bez starych przyjaciół. Kiedy po kilku tygodniach od wyjścia z ośrodka pierwszy raz złamał abstynencję był jeszcze dobrej myśli, kiedy po kilku kolejnych miesiącach wrócił do ośrodka stwierdził że nigdy przyjaciel nie namawiałby go na narkotyki. Tym razem zrozumiał że żeby normalnie żyć nie może brać, a żeby pozostać w abstynencji musi unikać nawet osób które kojarzą mu się z narkotykami, nie mówiąc już o tych którzy namawiają. Nauczyłem się powtarzać: jeśli chcesz pobyć ze mną, uszanuj to że ja nie mam na to ochoty , jeśli chcesz pobyć po prostu z kimś z kim możesz sobie zajarać poszukaj kogoś innego.

Jak wygląda leczenie osób uzależnionych ?

Pierwszym, bodajże najważniejszym krokiem jest uświadomienie sobie że człowiek jest uzależniony, że sam nie jest w stanie sobie poradzić. Później następują w zależności od tego jaki był stopień rozwoju uzależnienia i jaki narkotyk kolejne fazy leczenia: detoksykacja- odtrucie, spowodowanie że przez jakiś czas leczony nie brał i jego organizm oczyścił się z narkotyku. Jeśli uzależnia on fizycznie odtrucie związane jest z bardzo nie przyjemnymi odczuciami, najczęściej trwa to kilka, do kilkunastu dni. Kiedy ma się pewność że fizycznie pacjent jest "czysty" zaczyna się druga faza leczenia- najczęściej odbywa się ona w zamkniętym ośrodku i polega na zrozumieniu przyczyn jakie powodowały sięganie po narkotyki, a w następnej kolejności radzenie sobie z problemami bez narkotyków, nauczenie się jak odciąć się od środowiska związanego z narkotykami. Później przychodzi czas na usamodzielnienie i radzenie sobie w normalnym świecie bez środków zastępczych, czyli w istocie normalne funkcjonowanie w pracy czy szkole. Ta ostatnia faza leczenia wiąże się ze spotkaniami co jakiś czas w momencie kiedy prowadzi się już zwyczajne życie. Czasem terapeuci decydują się na powrót do normalnego życia bezpośrednio po odtruciu, ale związane jest to z większą częstotliwością spotkań i jest możliwe bardzo rzadko. W terapii uzależnień coraz częściej stosowane są specyficzne farmaceutyki, powodujące na przykład: że nie odczuwa się chęci brania narkotyku. Jednak nad stosowaniem takich leków musi czuwać lekarz. Szanse wyleczenia są tym większe im wcześniej zacznie się terapię, co jest oczywiste w przypadku leczenia wszystkich chorób, jednak tutaj na to żeby "dojrzeć" do decyzji o leczeniu potrzeba nierzadko lat.

Dlaczego inni mają wtrącać się w to czy będę brał czy nie? Co dzieje się z rodzinami narkomanów ?

Bardzo często młodzi ludzie powtarzają: "to przecież moja sprawa, jeśli coś mi się stanie nawet jeśli przedawkuję i umrę to zrobię krzywdę wyłącznie sobie". A jak jest w rzeczywistości? Najłatwiej zacząć od ostatniej części powtarzanego z takim upodobaniem zdania. Jimi Hendriks powiedział "kiedy człowiek umiera jest już ustawiony do końca życia". To prawda, ale prawie zawsze po kimś takim zostaje w wielu osobach żal i jest to zadra która przypomina o sobie powracającym bólem przez lata, też do końca życia, tyle że to trwa znacznie dłużej Zawsze zostaje popłakująca matka, siostra, ojciec, dziewczyna, czasem przyjaciele. Tego który odszedł już dawno nie ma, ci którzy zostali latami pamiętają. Nawet jeśli udaje się uniknąć najgorszego i zamiast przedwczesnej śmierci przychodzi jakaś choroba lub uzależnienie to przynajmniej w takim samym stopniu jak biorącego, a najczęściej dużo bardziej dotyka to jego bliskich. Kilka lat temu jeden z dealerów tak mi zachwalał LSD ''..Stary to bilet do szczęśliwej starości- kiedy ci się wszystko znudzi weź na raz ze 30 kwasów, tak ci zakręci w głowie, że do końca życia będziesz siedział w psychiatryku". No właśnie ja będę siedział w psychiatryku nie czując właściwie nic, a wszystkie osoby dla których jestem ważny przez cały ten czas będą przychodziły do mnie z wizytami, martwiły się, tak jak normalni ludzie martwią się o chorego. Czasem wystarczy jeden kwas na dłuższe leczenie, nigdy nie ma się pewności czy jakiś narkotyk akurat dzisiaj nie zmieni mi mózgu w kawałek drewna. A jeśli ktoś się uzależni? Prawie zawsze jego rodzina pozostaje zaburzona na bardzo długo, jeśli nie na zawsze, bo w końcu nie łatwo jest zapomnieć o tym jak ktoś wynosił z domu następne fanty żeby mieć na ćpanie, jak zmieniał się, zapominał o kolejnych rzeczach, coraz bardziej brnął w kłamstwa. Nawet jeśli miną lata ludzie z takich rodzin czasem budzą się i sprawdzają czy coś nowego nie brakuje, czy koszmar nie wrócił. A biorąc pierwszy raz każdy powinien zdawać sobie sprawę że i jemu może przytrafić się uzależnienie. Kiedy ktoś mówi że to wszystko na własny koszt to nie pół, nawet nie ćwierć prawdy.

Kiedy w Polsce jedynymi dostępnymi narkotykami były marihuana i kompot, czas życia narkomana od pierwszego wstrzyknięcia kompotu do śmierci szacowano na 8 - 12 lat. Teraz sytuacja zmieniła się już znacznie: ilość i różnorodność dostępnych narkotyków jest dużo większa niż pod koniec lat siedemdziesiątych i ciągle powiększa się. Ale sytuacja ta ma miejsce zbyt krótko żeby można było dokładnie ocenić ich wpływ na ludzi, ich zdrowie, długowieczność, to jak często będą się uzależniali.    Patrząc jednak na doświadczenia Stanów Zjednoczonych i Europy zachodniej bardzo trudno powiedzieć jak długo będzie trwało życie osoby uzależnionej, zależy to od odporności organizmu, warunków w jakich żyje. Jedno jednak jest pewne: życie to nie będzie trwało długo. Kiedy zmarł uzależniony od heroiny trzydziestopięcioletni saksofonista jazzowy Charlie Parker opisujący jego ciało lekarz oszacował jego wiek na około sześćdziesięciu lat. Przyczyną śmierci był atak serca, zresztą często bezpośrednią przyczyną śmierci narkomana, jest jakaś banalna, zaniedbana choroba.

Jak zachować się jeśli wiem że ktoś sprzedaje narkotyki ?

Tak naprawdę każdy musi odpowiedzieć na to pytanie we własnym sumieniu. Co można w takiej sytuacji zrobić? Jest kilka możliwości: można odwrócić głowę wychodząc z założenia że kupi tylko ten kto będzie chciał. Można próbować pogadać z dealerem, ale ten zarabia takie pieniądze że jego sumienie na pewno śpi. Zawsze jest policja która powinna zająć się tą sprawą, ale ktoś musi ją o tym poinformować. Czasem wystarczy porozumieć z kimś dorosłym, kto załatwi dalej sprawę w naszym imieniu. Realne są dwa rozwiązania: odwrócenie głowy i szukanie pomocy u dorosłych. Warto zatrzymać się przy argumentach za każdym z tych rozwiązań. Sprzedając narkotyki ułatwia się do nich dostęp, jest się mimowolnym sprawcą uzależnienia. Oczywiście legendy o tym jak uzależnia się ludzi wciskając im narkotyki za darmo nie mają zbyt wiele wspólnego z rzeczywistością. Ale gdyby nie było narkotyków nikt by się nie uzależniał więc dealerzy w sposób niezamierzony są sprawcami nieszczęścia. Jak to określił ktoś uzależniony: oni sprzedają śmierć. Jasne też że bardzo wielu z szeregowych dealerów to raczej ofiary, nierzadko sami uzależnieni, będący łatwym celem dla policji, w porównaniu ze znajdującymi się wyżej w narkotykowej piramidzie zarabiają marne grosze. Trzeba dodać że bardzo często chodzi tu o kolegów z klasy czy podwórka. Jeśli na szali kładzie się to, co stanie się z kimś kogo dobrze znamy i los raczej abstrakcyjnych postaci klientów decyzja jest prosta. Nie bez znaczenia jest tu też poczucie własnego bezpieczeństwa: wiadomo mafia ma długie ręce, nie warto się jej narażać. I jeszcze jedno we Francji dopiero aktywne działania samych uczniów spowodowały oczyszczenie szkół ze sprzedawców narkotyków. U nas dużo jeszcze czasu musi upłynąć żeby młodzi ludzie sami zaczęli bronić się przed falą narkotyków. Może jeszcze za mało było u nas ofiar żeby zacząć się przejmować nimi.